Dilan Durmaz

Hafta ve haftalar önce… (39. Bölümün arka planı) Ecevit ve Firuze; Melike Tarhan’ın ismini bir kâğıt üzerinde okuyalı dakikalar olmuştu. Herhalde, kendisi de dahil Firuze’den başka kimden duyarsa duysun inanmayacaktı. Lakin Firuze, öylesine sahiplenerek, sıkıca tutarak, Melike Tarhan demişti ki Ali Ecevit neyin içinde olduklarını kısa bir an unutmuş ve o ismin de adresin de kardeşine ait olduğunu sanmıştı. Şimdi Firuze’nin tek eli kapı kolundayken ne Ecevit’in gelme diyecek k

şüküüüürrrr kavuşturana der miyiz? deriz deriz... öncelikle kitabın en uzun bölümü falan demiyorum benim yazım hayatımın en uzun bölümü galiba. diğeri de Serçeyi Öldürmek final bölümüydü zaten. İki haftadır, günde birkaç saat uykuyla, iki mesleğimi de ayrı ayrı icra edip çıkardığım bir bölümdü. o yüzden artık oy ve yorum olarak ne yapacağınızı size bırakıyorum ama lütfen boş bırakmayın. çünkü çok ihtiyacım var. Üzüm Buğusu'nu 2024'ün sonlarında yazmaya başladığım ilk gece

Ben geldim! Öncelikle nasılsınız? Büyük bir çoğunluğunuzun sınavı var biliyorum, hepsini güzellikle geçin diye tüm güzel dileklerimi gönderiyorum. Sonrasında yks/lgs var. Sonraki görüşmemiz o sınavlardan sonra olacağı için o günlerde size dua edeceğimi bilin. Her şey gönlünüzce olsun. Size güveniyorum, siz de kendinize güvenin. 14 Haziranda inşallah bir İstanbul imzamız var. Yerini duyuracağım. Gelenle 41 konuşuyoruz:))))) Sonrasında 41'de araya gireceğimizi söylemiştim zat

On sekiz Melike arasında on birinci sıradaki ismi sesli okudum. “Melike Tarhan,” ismi ilk kez yüreğimden değil, somut bir kanıtla sesli olarak döküldü ağzımdan. Ecevit’i buraya döndüren yine kardeşinin adı oldu. “Melike Tarhan adında bir isim var,” dedim titrek bir sesle.  Gözlerimden şüphe ediyor, zihnime güvenmiyor ve yeniden defalarca kez okuyordum. “Melike Tarhan yazıyor,” dedim yeniden. Titreyen ellerimle kâğıdı Ecevit’e doğru uzattığımda başını yavaşça eğdi ve parmak uc